حدود پنج سالی می شود که وبلاگ می نویسم. به یاد روزهای شاد و غمگین. نوشتن درین وب لاگ جزئی از زندگی من شده است. یک بخش فراموش نشدنی و ماندگار. هر وقت اتفاق خوش آیندی می افتد می خواهم که بیایم و اینجا بنویسم. روزهای سرد و غمگین را هم سعی می کنم از صفحه کلید دور بمانم. اما می بینید که تلاشم انگار بی فایده است. آنوقت هاست که می خوانید و می گویید باز چه شده است که نیایش شاکی است... شکایت کردن، گله کردن، از خاطره ها گفتن مثل شناسه است برای این وب لاگ... بازتابی از یک جان ناشکیب و پریشان و پر احساس.
می خواهم با پرشین بلاگ خداحافظی کنم. فکر می کنم بیش تر از همه ی آنها که مرتب وب لاگ می نویسند اینجا درنگ کرده ام. بیشترش را بگذارید به حساب مشغله ی فراوان روزانه. راستش را بخواهید از دست خواننده های مزاحم هر روزه که مثل علف سبز می شوند و فقط بلدند بنویسند وب لاگ خوبی داری به ما هم سر بزن! مدت هاست که خسته شدم. قضیه به سرقت رفتن دامنه و حضور کم رونق پرشین بلاگ روی موتورهای جستجو هم علت دیگری شد که به این نقل مکان بیشتر تمایل پیدا کنم. به دلایلی از داشتن وب لاگ روی بلاگر خوشم نمی آمد. زیاد هم که از برنامه نویسی سر در نمی آورم!.... اما با همه ی اینها تصمیم گرفتم که دامنه ای به نام وب لاگم تهیه کنم. کار خیلی بزرگی هم نکرده ام. فقط شاید وب ساتم کمی ویژه شده باشد و از حالت تولید انبوه پرشین بلاگی! در آمده باشد.
ازین پس می توانید نوشته هایم را درین جا بخوانید:
http://khanehabri.wordpress.com
البته هنوز نتوانستم همه ی آرشیوم را منتقل کنم. اما از دسته بندی ای که تا به حال برای این سایت کرده ام خوشحالم. وب سایت جدیدم را به همه ی دوستان عزیزی تقدیم می کنم که مشتاقانه نوشته های مرا دنبال می کنند. باشد که درین خانه ی جدید کم از غم بگویم و بیش از شادی ها. از اینکه تا به حال همراهم بودید ممنونم.
